ชุมชนนักเขียน/นักอ่าน | แผงหนังสือ
  EmotionWay.com » ชุมชนนักเขียน/นักอ่าน » อ่านต้นฉบับ
อ่านต้นฉบับ


โดย
เขียนเมื่อ ไม่พบข้อมูล
ประเภท
เพื่อน เพิ่มเป็นเพื่อน
ดู
คอมเมนต์ : ไม่พบข้อมูล

ตอน ตอนที่9 ปรับความเข้าใจ
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะห้องของอารีณดังขึ้น

“รีน รีน รีน”เสียงของพี่สาวของอารีณดังขึ้นหน้าประตู

“มีอะไรหรอพี่”อารีณตะโกนกลับไปแต่ยังคงนอนอยู่บนเตียง

“เดี๋ยวพ่อแม่กับพี่จะไปเยี่ยมคุณยายนะจะไปคุยเรื่องแต่งงานของวายด้วย รีนอยู่บ้านคนเดียวได้มั้ย”พี่สาวของอารีณพูดขึ้น โดยที่มีคนชื่อวายซึ้งเป็นลูกพี่ลูกน้องขึ้นมาด้วย

“รีนอยู่ได้ ไปกันเถอะ ล็อกประตูให้ด้วยนะ”อารีณพูดพร้อมเอาหมอนปิดหน้าตัวเองทันที

“ok”พี่สาวของอารีณเดินลงไปชั้นล่าง

“รีนอยู่ได้ค่ะแม่”ผู้เป็นแม่รับรู้ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ฮัลโหล กานหรอ กานว่างมั้ย ตอนนี้รีนอยู่บ้านคนเดียวนะ แม่จะชวนกานมาอยู่บ้านเป็นเพื่อนรีนหน่อย..............”

18.00

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”อารีณปรือต่อขึ้นอย่างงัวเงีย เพราะเธอนอนหลับไปตอนไหนไม่รู้

“ลืมของหรอ ทำไมกลับมาไวจัง”อารีณมองนาฬิกาที่บอกถึงเวลา6โมงเย็น ก่อนจะถามขึ้น

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”คนเคาะยังคงไม่ตอบอยู่

อารีณเดินลงจากเตียงกว้างมาเปิดประตู แต่แล้วสิ่งที่เห็นไม่ใช่พี่หรือแม่ แต่เป็นกัญชนก!!!

“พี่กาน”อารีณพูดด้วยความตกใจ แล้วรีบหันหน้าหนีทันที

“รีนร้องไห้หรอ”กัญชนกถามขึ้นพร้อมจับแก้มของอารีณ แต่อารีณก็หันหน้าหนี

“เปล่าค่ะ”

“ไม่จริงอะ รีนเป็นอะไร บอกกานมานะ”กัญชนกเดินไปดักอยู่ข้างหน้าอารีณทันที

“ไม่แทนตัวเองว่าพี่แล้วหรอค่ะ”ในทันทีที่อารีณพูด ภาพของเธอและริธที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็ปรากฏขึ้น

“รีน ....”

“รีนอยู่บ้านคนเดียวได้ค่ะ พี่กานกลับไปเถอะ”อารีณพูดแล้วเดินผ่านกัญชนกไปนั่งบนเตียงทันที

“กานมีแค่รีนนะ มีแค่รีนคนเดียว ความรักของเราก็มีแค่เราเท่านั้น”กัญชนกพูดอย่างคนรู้ตัวว่าตัวเองทำผิด

“ไม่ใช่หรอกพี่กาน!! พี่กานไม่ได้มีแฟนใหม่นิ”อารีณพูดขึ้น น้ำใสๆก็ค่อยๆออกมาจากตา ทั้งๆที่อุสส่าหยุดมันได้แล้ว

“รีนได้ยิน แล้วรีนโกหกกานทำไมว่ารีนเพิ่งมาถึงตอนกานเรียก!!”กัญชนกพูดเสียงดังขึ้นมาทันที

“รีนแค่ไม่รู้จะพูดอะไรตอนนั้น ไม่อยากร้องไห้ตอนนั้น”อารีณพูดพร้อมมองหน้ากัญชนกด้วยน้ำตาที่อาบน้ำ

“รีนเชื่อกานสิ กานไม่มีวันกลับไปหาริธ”

“แต่ก็ยังให้ความหวังว่าจะกลับไป”อารีณสวนขึ้นมาทันที

“รีนไม่เข้าใจ รีนไม่เข้าใจอะไรเลย”กัญชนกพูดพร้อมมองหน้าอารีณด้วยความผิดหวัง

“พี่กานต่างหากที่ไม่เข้าใจอะไรเลย พี่กานคิดว่าเด็กอย่างรีน ก็เป็นแค่เด็ก ไม่มีความรู้สึก ไม่มีความเจ็บ ทำอะไรก็ได้ แต่พี่รู้มั้ย เด็กแบบรีนอะ เจ็บมาก เจ็บถึงขนาดไม่อยากออกไปไหน อยากอยู่แค่ตรงนี้ พี่รู้มั้ย ทุกอย่างมันดูเหมือนฝัน รีนเหมือนผู้หญิงที่โชคดีมากๆที่มีแฟนดีๆแบบพี่กาน แต่แล้วความคิดนั้นก็หายไป ด้วยคำที่พูดกับแฟนเก่าของพี่ว่าพี่ยังไม่มีแฟนใหม่ ทั้งๆที่รีนฝันเอาไว้มากมาย ฝันเอาไว้ว่าเราสองคนจะต้องมีชีวิตที่ดี เราจะต้องได้อยู่ด้วยกัน แล้วยังไง รีนเพิ่งเข้าใจวันนี้ ว่าความฝัน ต่อให้เราพยายามคว้ามันมาแค่ไหน หรือทำอะไร มันก็เป็นแค่ฝัน ฝันที่เป็นไปไม่ได้!!!”อารีณพูดพร้อมน้ำตาที่อาบน้ำก่อนจะร้องไห้โฮ ออกมา

กัญชนกมองหน้าอารีณแล้วร้องไห้ทันที แค่คำพูดคำเดียว ทำให้ทุกๆอย่างเป็นแบบนี้ แค่คำเดียวจริงๆ กัญชนกคิดในใจก่อนจะนั่งลงร้องไห้กับพื้นข้างเตียงอารีณ

“รีน...ฟังกานก่อน.....”

“พี่กานนั้นแหละที่ต้องฟังรีน”อารีณพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“พี่รักรีนหรือเปล่า พี่รักรีนหรือพี่รักเขากันแน่”

“......................................”

“ถ้าพี่คิดว่าเราไม่สามารถจะรักกันได้ ก็พอเถอะ ให้ทุกอย่างมันจบลงแค่นี้ จบลงตรงที่รีนเจ็บไปแล้ว อย่าทำร้ายรีนอีกเลย ถ้าพี่อยากกลับไปหาเขา พี่ก็กลับไปเถอะ กลับไปหาคนที่พี่รักจริงๆ...”อารีณพูดพร้อมก้มหน้าร้องไห้กับหมอนที่อยู่บนตัก

กัญชนกได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับลุกขึ้นมาจากพื้นห้องแล้วขึ้นไปบนเตียงทันที

“จบหรอรีน รีนคิดว่ามันจะจบได้หรอ คิดว่ากานไม่รักรีนหรือไง....”กัญชนกพูดพร้อมผลักอารีณลงนอนก่อนจะค้อมด้วยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา แล้วจูบอารีณด้วยความโมโหปนเสียใจ ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากด้วยความโมโห น้ำหนักที่จูบนั้นแรงมากจนอารีณสะดุ้งจนเห็นได้ชัด

“อึก....พี่กาน.......รีน....เจ็บ....”อารีณพูดพร้อมพยายามกระทบหนี

“ทำไมถึงพูดแบบนี้ ที่กานพูดกับริธไปแบบนั้น เพราะไม่รู้จะบอกยังไง จะบอกยังไงว่าคนกานรักคือผู้หญิง ทำอย่างกับรีนกล้าบอกแม่รีนนะ ว่ากานคือแฟนรีน”กัญชนกพูดพร้อมประกบริมฝีปากกับอารีณอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อยืดบนตัวของอารีณออก

“คิดว่าคนไม่รักเขาจะอยากจูบกันแบบนี้หรอ...”กัญชนกถอดจูบออกแต่ก็จูบใหม่อีกครั้งเมื่อพูดจบแล้ว

“อื้อ............”เสื้อของอารีณหลุดลงไปกองกับพื้น ก่อนที่กัญชนกจะปลดบราตัวสวยออกจากร่างของอารีณ

“คิดว่าคนไม่รักเค้าทำแบบนี้ได้หรอ...”กัญชนกเลื่อนริมฝีปากไปตามลำคอขาวอารีณพร้อมกับดูดกัดเป็นระยะ

“พะพี่...กาน....เดี๋ยว....”อารีณพูดห้ามขึ้น แต่เหมือนจะเป็นแค่เพียงลม ลมที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป กัญชนกยังคงทำแบบเดิมต่อ ก่อนที่จะเลื่อนไปปลดซิบกางเกงยีนขาสั้นออกจากลำตัวของอารีณ แล้วถอดเสื้อของตัวเองออกทันที

“รีนเป็นของกานแล้ว แล้วก็ต้องเป็นของกานตลอดไป..........”กัญชนกขึ้นไปประกบปากกับอารีณอีกครั้ง ก่อนจะระงับอารมณ์ตัวเองแล้วยิ้มออกมา

“เชื่อใจกานเถอะนะ กานรักรีน รักรีนคนเดียว...”เมื่อจบคำพูดนี้ อารีณก็ร้องไห้ออกมา ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าที่ร้องไห้อยู่นั้น เพราะดีใจหรือเสียใจ........................

ร่างของทั้งคู่ค่อยๆบดเบียดกันไปตามความต้องการของกัญชนก ก่อนที่เธอจะสอดมือขาวเขียนไปลูบขาอ่อนอย่างช้าๆและอ่อนโยน

“พะ...พี่...กาน..”อารีณกอดคอกัญชนกไว้อย่างคนที่ทรมานกับบทรักที่สาวอีกคนมอบให้ ก่อนที่กัญชนกจะประกบริมฝีปากอย่างอ่อนโยนแล้วค่อยๆสอดปลายลิ้นนุ่มลงไปสัมผัสกับปลายลิ้นเล็กของอารีณที่นอนหน้าแดงอยู่

“ทีหลัง ห้ามคิดอะไรไปเองอีก ถ้าไม่ยอมฟังที่กานอธิบายก่อน รีนจะโดนกานทำโทษแบบนี้”กัญชนกพูดพร้อมถอดกระโปรงของตัวเองออก แล้วลงไปประกบปากกับอารีณทันที

ก่อนที่ร่างกายของทั้งคู่เป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง ในใจของอารีณกลับรู้สึกถึงความไม่มั่นใจในตัวของหมอสาว แต่ก็ยอม? เพราะคนที่เธอกำลังมีความทรงจำดีๆด้วย ก็คือคนที่เธอรักมากที่สุด รักมากจนไม่สามารถจะหยุดได้ แต่ถ้าความรักของหมอสาวมีเท่าที่เธอมีอยู่ตอนนี้ เธอก็คงไม่ต้องคิดอะไรมาก เพราะถ้าหมอสาวรักเธอแบบที่เธอรัก สักวัน เธอกับหมอสาวคงจะหนีไปอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ ที่ที่จะไม่มีใครมองเธอด้วยสายตาแปลกๆเมื่อสบตากัน หอมแก้มกัน กอดกัน หรือจูบกัน สักวัน อารีณคิดได้แค่นี้ ก่อนที่สติจะถูกบทรักของกัญชนกกระชากหายไปจากตรงนั้น............................................................
 
หากพบต้นฉบับใดมีเนื้อหาไม่เหมาะสม เข้าข่ายผิดข้อตกลงการใช้งานเว็บ โปรดแจ้ง webmaster@emotionway.com ได้ทันที
เว็บ EmotionWay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการการลบเรื่อง หรือข้อความตามความเหมาะสม

ต้นฉบับในเว็บไซต์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้แต่งต้นฉบับที่นำมาลง
copyright © EmotionWay.com All rights reserved.