ชุมชนนักเขียน/นักอ่าน | แผงหนังสือ
  EmotionWay.com » ชุมชนนักเขียน/นักอ่าน » อ่านต้นฉบับ
อ่านต้นฉบับ


โดย
เขียนเมื่อ ไม่พบข้อมูล
ประเภท
เพื่อน เพิ่มเป็นเพื่อน
ดู
คอมเมนต์ : ไม่พบข้อมูล

ตอน ตอนที่ 15
ภารดายิ้มมาตลอดทางระหว่างขับรถพาปูนปั้นมาที่บ้านของเธอ ซึ่งตัวเองก็แปลกใจทำไมถึงได้รู้สึกดีดีนักหนากับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แค่การพามาเที่ยวที่บ้านเท่านั้นเอง แต่เธอก็มีความสุขที่มีโอกาสได้บอกเรื่องราวชีวิตเธอ แม้จะเป็นแค่เพียงมุมเล็กๆ ให้ปูนปั้นได้รับรู้ก็ตาม

“ยิ้มอะไรคะ เห็นยิ้มมาตลอดทางตั้งแต่บ้านปูนจนมาถึงหน้าบ้านภาแล้ว” ปูนปั้นถาม

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ว่ายิ้มอะไร ยิ้มทำไม” ภารดาพูดยิ้มๆ

“อ้าวกวนกันซิคะแบบนี้ น่าโดนทำโทษนะ” ปูนปั้นพูดเล่นขำๆ

“ไม่ได้กวน ไม่รู้จริงๆ ค่ะ ว่ายิ้มทำไม คงมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ ครูปูน” ภารดาเดินอมยิ้มนำหน้าเข้าบ้านไปก่อน

บ้านสีขาวของภารดาเป็นบ้านสไตล์สมัยใหม่เหมาะกับเจ้าของบ้านที่ดูคล่องแคล้ว บ้านสีขาวสะอาด ของใช้และของตกแต่งบ้านถูกจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่เว้นแม้แต่ของเล่นเด็กที่ถูกนำเก็บรวมลงในกล่องอย่างเรียบร้อยเช่นกัน

“บ้านน่ารักนะคะ เป็นระเบียบเรียบร้อยมากเลยค่ะ” ปูนปั้นยิ้มๆ เดินตามภารดาเข้ามาภายในและมองไปรอบๆ

“น่ารักแต่บ้านหรือคะ เจ้าของล่ะคะ ครูปูน” ภารดาอมยิ้มเดินเข้าไปรินน้ำเย็นๆ มาส่งให้ปูนปั้น

“เจ้าของบ้านน่ารักที่สุดค่ะ”

“ค่อยยังชั่วหน่อย ไปดูชั้นบนกันค่ะ เดี๋ยวค่อยลงมาดูห้องทำงาน” ภารดาดึงมือปูนปั้น แต่เจ้าตัวก็รั้งไว้

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ แค่ชั้นล่างก็พอแล้วค่ะ” ปูนปั้นยิ้มให้

“แต่ภาอยากให้ปูนเห็นนะ ว่าบ้านเป็นอย่างไร นะคะ อนุญาตให้ดูห้อง นอนด้วย รับรองค่ะจะพยายามหักห้ามใจไม่ทำมิดีมิร้ายกับปูนแน่ๆ ภาสัญญา” ภารดาหัวเราะเล็กๆ กับยิ้มแหยๆ ของปูนปั้นที่ยอมเดินตามคนที่เดินจูงมือเธอขึ้นบันไดไปชั้นบนของตัวบ้าน

“บรรลุนิติภาวะมาก็นานหลายปีแล้วเสียด้วยค่ะ โดนทำมิดีมิร้ายก็ไปแจ้งความไม่ได้เสียด้วยนะคะ ท่าทางต้องระวังตัวให้มากหน่อย เล่นชวนไปดูห้องนอนแบบนี้ ท่าทางจะไม่น่าไว้ใจ” ปูนปั้นยิ้มๆ เดินตามภารดาขึ้นไปชั้นบน

“ห้องนอนภา ตุ๊กตาหนูพุกเยอะไปหน่อยค่ะ” ภารดาบอกกับปูนปั้น

“ค่ะ น่ารักสะอาดกว่าของปูนเยอะเลย” ปูนปั้นพูด

“แต่ห้องนอนปูนมีความอบอุ่นมากนะ ภารู้สึกอย่างนั้น” ภารดายิ้มให้ปูนปั้นที่ยืนอมยิ้มเมื่อได้ยินสิ่งที่ภารดาพูดไปเมื่อสักครู่

“ขอบคุณค่ะ” ปูนปั้นเหลือบไปเห็นรูปถ่ายที่วางอยู่ที่หัวเตียง มีรูปผู้หญิงที่ถ่ายรูปคู่กับภารดาแต่แววตาของผู้หญิงคนนั้นดูเศร้าๆ ในความรู้สึกของเธอ

“มีอะไรอยากถามก็ถามได้นะคะ” ภารดาเห็นปูนปั้นมองไปที่รูปคู่ที่วางอยู่ที่หัวนอนของภารดา ท่าทางน่าจะสนิทสนมกันอยู่มากพอสมควร

“ไม่ได้อยากถามอะไรนี่คะ” ปูนปั้นกำลังถามตัวเองเหมือนกันว่าอยากรู้หรือ ไม่อยากรู้กันแน่กับผู้หญิงที่อยู่ในภาพที่เธอแอบชำเลืองมองอยู่

“จริงหรือคะ เห็นชำเลืองมองไปตั้งหลายทีแล้วนะคะ ครูปูน อยากรู้อะไรก็ถามซิคะ” ภารดามองด้วยดวงตาใสๆ ที่ดูไม่ได้มีเลศนัยหรือมีอะไรปิดปัง

“ไม่ถามดีกว่าค่ะ” ปูนปั้นคิดแบบนั้น เพราะเธอคิดว่าการถามคำถามบางทีก็อาจจะทำให้อีกคนรู้สึกอึดอัด

“รูปแต๋ม เพื่อนเรียนดนตรีด้วยกัน แล้วก็” ภารดาหันไปยิ้มจางๆ ให้กับรูปภาพนั้น

“ถ้าไม่สบายใจก็ไม่ต้องบอกก็ได้ค่ะ” ปูนปั้นจับมือทั้งสองข้างของภารดาไว้

“ภาเคยรู้สึกดีดีกับแต๋ม เหมือนที่รู้สึกดีดีกับปูน” ภารดาบอกกับปูนปั้นและกำลังมองสบตากับคนที่กำลังจับมือเธอและจ้องมองมาเช่นกัน

“ค่ะ” ปูนปั้นรับฟังและตอบเพียงสั้นๆ

“ค่ะ คืออะไรคะ ปูน” ภารดาถาม สายตาของปูนปั้นนิ่งๆ ดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่กันแน่

“ค่ะ ก็คือรับทราบ” ปูนปั้นบอก

“ไม่ได้โกรธใช่ไหมคะ” ภารดาดึงปูนปั้นเข้ามาใกล้

“ไม่หรอกค่ะ เขาเจอภาก่อน” ปูนปั้นบอก

“ไม่โกรธจริงๆ นะคะ ถ้าอย่างนั้นต้องพิสูจน์หน่อย ภาจับพิรุธได้แน่ว่าปูนโกรธภาหรือเปล่า ชอบปากแข็ง” ภารดาพูดและมองจ้องตาปูนปั้น

“พิสูจน์หรือคะ ต้องทำอย่างไร” ปูนปั้นถาม

“กอดภา กอดให้เหมือนเมื่อคืนเลยนะคะ ถ้าไม่เหมือนแสดงว่ามีเรื่องแต๋มไปตกค้างอยู่ในใจปูนแน่ๆ” ภารดาบอกกับปูนปั้น

“แล้วปูนจะรู้ได้อย่างไรคะ ว่าตัวเองจะกอดได้เหมือนเมื่อคืนหรือเปล่า”

“ก็รู้สึกดีดีแค่ไหน ปูนก็กอดแค่นั้น ลองดูค่ะ” ภารดาเองก็อยากรู้ว่าปูนปั้นรู้สึกอย่างไรเมื่อรู้ว่าเธอเคยมีใครคนหนึ่งมาก่อน

“ยากนะคะ ภา” ปูนปั้นกระซิบบอกและค่อยๆ กอดกระชับภารดาซึ่งตัวเองก็รู้สึกเกร็งๆ กับสิ่งที่ภารดาได้พูดไว้ แต่เธอก็ทำตามที่หัวใจเธอรู้สึก นอกจากเรื่องหนูพุกและเรื่องครอบครัว ตอนนี้ก็เพิ่มใครอีกคนเข้ามา

“มีอะไรอยู่ในใจใช่ไหมคะ” ภารดาถาม

“เยอะไปหมดค่ะ ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน คุณแต๋มคือคนที่อยู่ในฝันของภาเมื่อคืนใช่หรือเปล่าคะ” ปูนปั้นกระซิบบอกคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอ

“ค่ะ ปูน” ภารดาบอกกับปูนปั้นที่กระชับอ้อมกอดภารดาแนบแน่นเพราะรู้สึกว่าคนที่เธอกอดอยู่กำลังร้องไห้

“เราไม่คุยเรื่องนี้กันก็ได้ค่ะ ถ้ามันจะทำให้ภาร้องไห้แบบนี้” ปูนปั้นบอก

“ขอโทษด้วยค่ะ” ภารดาบอกกับปูนปั้น

“ภารักคุณแต๋ม” ปูนปั้นคลายอ้อมกอดและมองสบตาภารดาที่กำลังจ้องมองเธออยู่เช่นกัน ภารดาพยักหน้าแทนคำตอบ ปูนปั้นช่วยเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลรินออกมา

“แย่จังภา ร้องไห้เรื่องแต๋มต่อหน้าปูน” ภารดาบอกกับปูนปั้นและค่อยๆ เช็ดน้ำตาของตัวเอง

“ปูนว่าทุกคนก็คงมีเรื่องราวในอดีตกันทั้งนั้น ปูนก็ผิดด้วยที่เป็นคนไปเปิดประเด็นด้วยการสังเกตเยอะไปหน่อย แล้วทำไมถึงได้ร้องไห้เยอะขนาดนี้คะ”

“นั่นซิ กอดไว้เหมือนเดิมก่อนให้หยุดร้องไห้ก่อนได้ไหมคะ นะ ปูน”

“ค่ะ แต่ถ้าพูดถึงอีกแล้วร้องไห้อีก ปูนก็ไม่อยากรู้แล้วนะคะ” ปูนปั้นกอดภารดาอีกครั้ง

“ไม่ร้องแล้วก็ได้ ภารักแต๋ม แต่ก็แค่ภาคนเดียวค่ะ” ภารดาบอกกับปูนปั้น

“แล้วตอนนี้คุณแต๋มไปไหนล่ะคะ”

“เสียไปหลายปีแล้วค่ะ”

“ปูนต้องขอโทษด้วยค่ะ ที่ไปรื้อฟื้น แย่จริงๆ เลย”

“ภาเองต่างหากที่ขี้แย”

“ภาคงรักคุณแต๋มมากนะคะ ถึงได้มีรูปเก็บไว้หัวเตียง” พูดจบปูนปั้นก็รู้สึก ตัวว่าไม่ควรจะถามออกไปแบบนั้น แต่บางอย่างลึกๆ ที่อยู่ข้างในมันบังคับให้พูดออกมา

“มันก็เป็นความทรงจำค่ะ แต่ภาอยากเปลี่ยนรูปแล้วนะ” ภารดากระซิบบอกกับปูนปั้น

“เปลี่ยนรูปอะไรคะ”

“ก็เปลี่ยนรูปคู่กับปูนแทน” ภารดายิ้มทั้งน้ำตา

“ไม่ไหวมั้งคะ ปูนก็หมองพอดี ตัวเองสวยเสียขนาดนี้ ปูนก็แย่ซิคะ”

“พูดเหมือนตัวเองไม่สวย รู้ไหมว่าสวยมาก ตาโต ผิวดำแดง ยิ้มสวยๆ รู้ไว้นะว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ปูนสวยแบบไม่ต้องแต่งเติมเลยนะ” ภารดาพูดยิ้มๆ

“น้ำตายังไม่แห้งเลยนะคะ คุณภารดา ร้องไห้ให้คุณแต๋มในรูปอยู่เมื่อสักครู่ตอนนี้มาชมปูน ตกลงอย่างไรกันแน่คะ” ปูนปั้นแกล้งแซวเล่นอยากให้ภารดายิ้มได้

“อันที่จริงก็ไม่ต้องเอารูปมาตั้งหัวนอนก็ได้ แค่หลับตาก็เห็นภาพปูนแล้ว” ภารดาบอกกับปูนปั้น

“ขนาดนั้นเลยหรือคะ” ปูนปั้นยังคงแอบมองไปที่รูปของคนที่ภารดาบอกว่าเคยหลงรัก ปูนปั้นรู้สึกแปลกๆ เหมือนว่าน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น เพียงแต่ว่าคนเล่าอาจจะยังไม่พร้อมก็ได้

“แอบมองอีกแล้วนะคะ เดี๋ยวจะเก็บลงกล่องให้ก็ได้ค่ะ ปูน”

“เปล่าแอบดูเลยค่ะ” ปูนปั้นยิ้มแหยๆ

“หวงอยู่หรือเปล่า ถ้าสมมุติว่าคุณแต๋มยังมีชีวิตอยู่ ปูนจะหวงภาไหม”

“คงไม่ค่ะ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นภาก็คงไม่ชอบปูนเพราะมีคุณแต๋มอยู่แล้ว” ปูนปั้น
อธิบาย

“แต่ตอนนี้รับรู้ไว้หน่อยนะคะ ว่าข้างในนี้มีปูนคนเดียว” ภารดาใช้มือตบไปที่ด้านซ้ายของหน้าอกซึ่งเป็นที่อยู่ของหัวใจ

“ปูนทราบค่ะ และก็รู้สึกไม่ได้ต่างจากภามากนัก แต่บางทีบางอย่างมันก็คอยตักเตือนไม่ให้คิดอะไรเกินเลยไปมากกว่าที่ควร” ปูนปั้นยังพูดไม่จบแต่ริมฝีปากเรียวบางของภารดาก็ทาบทับลงที่ริมฝีปากของเธอ ภารดากอดกระชับดึงตัวของปูนปั้นให้แนบชิดกับร่างกายของเธอเหมือนเกรงว่าอีกคนกำลังจะจางหายไปกลายเป็นอากาศไปต่อหน้าต่อตา

“พอแล้วค่ะภา” ปูนปั้นพูดขึ้นทำเอาภารดารู้สึกตกใจ

“ทำไมล่ะ ปูนไม่อยากอยู่ใกล้ๆ ภาหรือคะ มีอะไรหรือเปล่าปูน” ภารดาถาม

“แฟนเก่าภาจ้องปูนเขม็งเลยดูซิ” ปูนปั้นพูดยิ้มๆ ภารดาหันไปมองรูปของแต๋มที่วางอยู่หัวเตียงแล้วก็อมยิ้มหันกลับมาหาปูนปั้นพร้อมกับจูบเบาๆ อีกครั้ง

“หาเรื่องหลบเลี่ยงละซิ ทำเป็นเอารูปมาอ้าง” ภารดาอมยิ้มจูงมือปูนปั้นลงมาชั้นล่างซึ่ง
เป็นห้องทำงานของเธอ

ห้องทำงานของภารดาดูกว้างขวางมาก ปูนปั้นยืนยิ้มๆ เพราะไม่คิดว่าห้องทำงานของภารดาจะใหญ่ขนาดนี้เหมือนจะถูกต่อเติ่มขึ้นมาเป็นพิเศษ เครื่องดนตรีหลายชิ้นถูกจัดวางอยู่ในที่ๆ เหมาะสม ภารดาเดินไปนั่งที่เปียโนโดยเธอดึงปูนปั้นให้ไปนั่งลงข้างๆ เสียงของเพลงที่ปูนปั้นเคยได้ยินผ่านทางโทรศัพท์ก็เริ่มดังขึ้น ปูนปั้นจำได้ดีเพราะวันนั้นเธอยิ้มด้วยความภูมิใจ และมีความสุขกับเสียงเพลงของภารดา คนที่กำลังเล่นเพลงนี้ก็ยิ้มอย่างมีความสุขเช่นกันหันมาสบตากับปูนปั้นที่หลบสายตาและยิ้มอายๆ เพลงนี้เข้าไปดังกังวานอยู่ในหัวใจของปูนปั้นอีกครั้ง
 
หากพบต้นฉบับใดมีเนื้อหาไม่เหมาะสม เข้าข่ายผิดข้อตกลงการใช้งานเว็บ โปรดแจ้ง webmaster@emotionway.com ได้ทันที
เว็บ EmotionWay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการการลบเรื่อง หรือข้อความตามความเหมาะสม

ต้นฉบับในเว็บไซต์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้แต่งต้นฉบับที่นำมาลง
copyright © EmotionWay.com All rights reserved.